
Vrijdag de 13e
Wij zijn geen bijgelovige personen in huize SIStainable. Toch gaat onderstaande blog over iets dramatisch, lees maar even verder.

Wij zijn geen bijgelovige personen in huize SIStainable. Toch gaat onderstaande blog over iets dramatisch, lees maar even verder.

Dit is geen column waarin ik mensen neer ga sabelen met mijn vlijmscherpte commentaar. Nope. Dit is slechts en ode aan Het Mes.

Ik zal het maar bekennen: ik sla mijn verjaardagen meestal gevoeglijk over. Nou ja, niet de verjaardagen (ouder worden gaat vanzelf), maar het feestje dat erbij lijkt te horen.

In mijn hoofd leeft een ideale slaapkamer. Zo eentje met fluffy kussens, strakgestreken linnengoed en van die nachtkastjes met daarop slechts een plantje en een boek met zo’n stoffen kaft dat er neergevleën lijkt te zijn louter en alleen omdat het zo mooi matcht met het bijpassende kleedje op de vloer.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als de dagen beginnen te lengen heb ik onbedwingbare neigingen om me terug te trekken naar een afgelegen plek. Ergens waar je met blote voeten in het gras kan lopen, op een eenpittertje je koffie moet zetten en waar de tijd traag tikt.

Boute uitspraak he, in een wereld waarbij een deel gaat voor meer-meer-meer en de andere van de weeromstuit een wedstrijdje ‘ik kan met de minste items leven’. Toch durf ik de stelling wel aan: minimaliseren is namelijk een hulpmiddel, niet het doel.