Dure dingen
Inmiddels is het gebruikelijk dat iedereen een eigen mobiel heeft en ik geef meteen toe: dat heeft een heleboel mooie dingen gebracht. Zo ben ik blij dat ik makkelijk contact kan houden met mensen die niet naast de deur wonen – iedereen is een appje van me verwijderd.
Geen fan van ben ik van de opgelegde traditie dat je meteen je oude mobiel moet inruilen voor een nieuwe als de makers besloten hebben om ergens een betere camera op te zetten. En ik kan me ook opwinden over het feit dat die dingen niet voor de eeuwigheid gemaakt worden, maar gemaakt worden om na twee jaar uit elkaar te vallen.
Ok, misschien overdrijf ik een tikje. Maar het is me altijd bijgebleven dat gloeilampen heus wel meer dan 100 jaar kunnen branden – het economisch gewin heeft alleen de overhand.
Wat kan ik daaraan doen? Nou, vrij weinig. Ik kan geen telefoons maken. Maar ik kan wel zuinig zijn op mijn exemplaar, zorgen dat de batterij accuraat opgeladen wordt, die vervangen als het echt niet anders kan en verder zo lang mogelijk doen met het apparaat. Dat doe ik dus ook.
O ja, en ook de dingen inleveren die je niet meer gebruikt. Scheelt spullen in je rommella en zo kunnen de waardevolle onderdelen weer geoogst en opnieuw gebruikt worden.
Hoeveel telefoons heb jij nog in je rommella liggen?

Of kies voor
Deel dit bericht op:

(Gênant) én geluk
Ok. Die stapels kleding in de logeerkamer dus, daar waren we gebleven. Alles heeft een halve dag uitgespreid op de bank gelegen en ik heb me eens even flink geschaamd toen ik het volume daarvan in volle omvang zag.

Gênant
Nu ons huis aan bijna alle kanten afgeladen is met pleegkinderen en Kamers met Aandacht’ers, hebben we de logeerkamer volgepropt staan met allerhande meuk.
