Uni.verseel

De dochter studeert in Nijmegen. Op de dag dat ze daar met haar studiegroep haar eerste echte presentatie gaat houden, komt deze mama dus keihard luisteren naar alles wat er via de studie in haar hoofd gepropt is, door haar hersens verwerkt wordt en in mondelinge vorm wordt vertaald in hopelijk navolgbare woorden. Ja, lees die zin maar een keer extra door, ik ben ook wel trots op lengte ervan.

Nijmegen voelt voor mij als rasechte Dordtenaar toch een beetje als derde huis. (Mijn tweede is toch wel Zeeland.) Hoe je er ook naartoe rijdt, ik vind het altijd weer imposant om de stad op te zien rijzen langs het water. Prachtige bruggen ook en ik ben stiekem zelfs fan van het Keizer Karelplein. Voor de niet-kenners onder ons: dat is de Nederlandse versie van die rotonde middenin Parijs waarin iedereen voor zich lijkt te bepalen hoe hij/zij of het naar de desbetreffende uitgang wenst te gaan.

Het gebouw waarin dochter haar studie volgt is vrij nieuw, te zien aan de bouw. Mooi ingericht ook – zeker een instawaardige omgeving. Lucht, ruim, praktisch. Mijn enige referentie aan universiteiten is de uni waar mijn zusje heeft gestudeerd: Leiden. Prachtige locatie, maar wel met metersdikke muren en tamelijk indrukwekkende professoren waar ik liever een beetje afstand van hield.

Nu scheelt het dat ik een beetje ouder ben (en mogelijkerwijs ook wat wijsheden heb opgepikt in de loop van de tijd) en inmiddels wat meer op de hoogte van de onzekerheden die ieder mens heeft. Zélfs de doorstudeerders onder ons zijn maar gewoon mensen. Mensen met een elastieken brein, mensen met een visie, mensen met een hunkering naar kennis en hopelijk ook de implementatie daarvan. Maar niettemin: mens.

Wat ik wel ook mooi vind om te zien is dat de mensen die ik hier zie lopen eindelijk een plekje hebben waar ze passen. Dat zegt wel wat over het onderwijs in Nederland: er is weinig plek voor de ondermoot en weinig plek voor de bovenmoot. En eerlijk gezegd vraag ik me ook af hoe het zit met de middenmoot, omdat onderwijs de neiging heeft om altijd een decade of twee achter te lopen op dat wat de maatschappij nodig heeft.

Ik zou wel eens willen weten hoe we kinderen zelfacceptatie kunnen leren, of ontspanning of een gezonde leerstijl. Hoe we (beter) mee kunnen geven op welke niveaus onze maatschappij draait en hoe we op zoek kunnen naar een manier van leven waarin we genoeg hebben aan één planeet en nog een stukje overhouden voor iedereen die na ons komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel dit bericht op:

gezin
MISStainable

Brainwave

In huize SIStainable wordt er gepoetst met Den Electrischen Tandenborstel. Iedereen heeft zo’n ding en met uitzondering van de logeerpartijen (waarop meestal een analoge borstel mee gaat) wordt deze dagelijks gebruikt.

systemen
MISStainable

Ruk naar links

Ok toegegeven, dit is niet mijn meest serieuze stukje ever. En ondanks datgene wat de titel impliceert, gaat het ook niet over politiek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *