Stemadvies

In Nederland kun je van alles vinden van de politiek en dat doen de meeste mensen ook. Omdat we allemaal andere ideeën hebben over waar we naartoe moeten met ons kikkerlandje, of juist naar terug moeten, ga ik daar verder niet mee aan de haal. Wel heb ik een stemadvies voor je.

Een stemadvies dat niks te maken heeft met onze regering. Maar wel een stem die je kunt gebruiken om je te laten horen. Die stem klinkt namelijk door je portemonnee.

Tijdens de eerste lockdown in 2020 was iedereen vol goede moed. We gingen koffie to go halen bij onze favoriete restaurant, bestelden bij dat leuke winkeltje alvast de kaarsen voor komende kerst en de lokale boekhandels konden op onze steun rekenen.

En logisch ook. Je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt, wordt wel eens gezegd. En in dit geval: je weet pas wat je hebt als het er is maar je er alleen in het voorbijgaan naar mag kijken. De etalages met spullen die je alleen nog digitaal kunt bemachtigen, de lege tafels met opgestapelde stoelen, de schuifdeuren die hermetisch dicht bleven. Ook op het midden van de dag.

Er zijn veel lessen te trekken uit die eerste lockdownperiode. Ik ga ze hier niet allemaal herhalen, je kunt er zelf vast wel wat opnoemen.

Wat ik er zelf in ieder geval uit mee wil nemen is, dat je kunt stemmen met je portemonnee. Willen we dat leuke cadeauwinkeltje op de hoek van de winkelstraat houden, dan zullen we de ondernemer moeten helpen. Fijn als je ze het beste wenst, maar nog fijner als je Kerstinkopen niet van mijnheer Bol komen, maar van dat winkeltje.

Van goede wensen kun je niks kopen bij de AH, van uitgebrachte stemmen in cash wel. 

Welke ondernemers wens jij een stem toe?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel dit bericht op:

bewustwording
MISStainable

Knisperende Stilte

De winter. Mij kun je bijna niet blijer maken – behalve wellicht met een donderende onweersbui in hartje herfst. Maar de winter is close second.

bewustwording
MISStainable

Simpel

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als de dagen beginnen te lengen heb ik onbedwingbare neigingen om me terug te trekken naar een afgelegen plek. Ergens waar je met blote voeten in het gras kan lopen, op een eenpittertje je koffie moet zetten en waar de tijd traag tikt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *