Wie hard werkt…

In onze hoek van het land is het herfstvakantie. En hoewel ik normaliter doorwerk in de vakantie, doe ik dat nu niet. Het waren drukke weken en ik moet ook leren om even tot rust te komen. Mijn motto dit (school)jaar: wie hard werkt, moet hard rusten.

De quote is niet van mij hoor, maar ik gebruik ‘m wel graag. Vooral om mezelf te herinneren aan vooral dat tweede deel. Dat harde werken zit een beetje in mijn genen denk ik. En met een eigen bedrijf kan je ook niet op je lauweren rusten, die moet je eerst verdienen.

Omdat ik als cateraar voor een groot gedeelte de catering lever voor scholen en scholengemeenschappen loopt mijn werkjaar globaal vanaf de zomervakantie. Dit is dus mijn eerste vakantie sinds de vakantie.

Wel moeten er nog allemaal dingen afgevinkt worden van de afgelopen periode, alsmede opgezet worden voor de komende. En als ZZP’er heb ik ook nog de schone taak om alle administratie netjes aan te leveren voor de belastingdienst. En o ja, we moeten ook nog een vloer vervangen die na de vorige verbouwing zijn werk niet bleek te doen. En ik ga ook nog een deep clean doen in de keuken van de kerk. En en en…

Als ik het allemaal op een rijtje zet, denk ik dat ik zelfs in de vakantie nog aan het doorjakkeren blijf.

Gelukkig ben ik nu een paar nachten met mijnheer SIStainable in een andere stad. Even cultuur snuiven, op het gemak uit eten gaan en verplicht onthaasten.

Funny detail: omdat ik allemaal andere vibes om me heen heb, draait mijn schrijfbrein meteen op volle toeren. Ik typ dit dan ook met een glimpje uitzicht op de herfstige Amstel (drie keer raden in welke stad ik zit).

Maar goed, schrijven telt niet als hard werken. Dat hoort bij hard rusten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel dit bericht op:

bewustwording
MISStainable

Knisperende Stilte

De winter. Mij kun je bijna niet blijer maken – behalve wellicht met een donderende onweersbui in hartje herfst. Maar de winter is close second.

bewustwording
MISStainable

Simpel

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als de dagen beginnen te lengen heb ik onbedwingbare neigingen om me terug te trekken naar een afgelegen plek. Ergens waar je met blote voeten in het gras kan lopen, op een eenpittertje je koffie moet zetten en waar de tijd traag tikt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *