Minimaliseren is geen doel

Boute uitspraak he, in een wereld waarbij een deel gaat voor meer-meer-meer en de andere van de weeromstuit een wedstrijdje ‘ik kan met de minste items leven’. Toch durf ik de stelling wel aan: minimaliseren is namelijk een hulpmiddel, niet het doel.

We weten vast allemaal globaal waar Rome ligt. En we weten ook dat er verschillende wegen naartoe leiden. Daarbij hebben we tegenwoordig ook nog eens de keuze uit een trits verschillende voertuigen. En als laatste zou ik er ook nog de tijdslijn aan toe willen voegen: ga je in de zomer of in de winter, staat je agenda onder druk of heb je de tijd om richting Rome te hobbelen?

Het is maar een analogie, die uitdrukking ‘alle wegen leiden naar Rome’. Toch wil ik nog maar eens extra benadrukken dat minimaliseren een onderdeel van de reis naar het eindpunt is. En het eindpunt, dat ligt veel dieper dan een simpel ‘minder items bezitten’. De route komt langs ‘wat willen we met de wereld’ en ‘wat willen we achterlaten voor onze kinderen’ en ‘items bezitten mij niet meer’.

En hoewel dat laatste een hele mooie is, denk ik dat een mens niet gemaakt is voor een vacuüm. Oke, dan ben je niet meer afhankelijk van spullen – of je laat je er niet meer door leiden. Wat dan?

Ik heb er het antwoord niet echt op. Verder dan gedachtes over ‘goed doen’ en ‘tot je waarde komen’ kom ik niet. En dat zijn zulke platitudes dat ik er een beetje binnensmondse kotsneigingen van krijg. Dat zegt ook wat over mij natuurlijk. ; )

Wel denk ik dat het minimaliseren geen wedstrijd moet worden. Dan vervangt het alleen maar het wedstrijdje ‘wie heeft het meeste/grootste/glanzendste’ en zijn we nog niet bezig met Bewust Leven.

In Rome komen we allemaal, met omwegen of niet. De vraag is of je er met je gedachten bij bent onderweg, anders is het voorbij voor je het weet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel dit bericht op:

bewustwording
MISStainable

Knisperende Stilte

De winter. Mij kun je bijna niet blijer maken – behalve wellicht met een donderende onweersbui in hartje herfst. Maar de winter is close second.

bewustwording
MISStainable

Simpel

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als de dagen beginnen te lengen heb ik onbedwingbare neigingen om me terug te trekken naar een afgelegen plek. Ergens waar je met blote voeten in het gras kan lopen, op een eenpittertje je koffie moet zetten en waar de tijd traag tikt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *